เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 293 เกลี้ยกล่อมสี่เทียนจวิน เติ้ง ซิน จาง เถา
“บัดนี้เป็นช่วงเวลาที่ต้องการคน หากเกลี้ยกล่อมคนผู้นี้ได้ แล้วพาไปปราบซีฉี ย่อมเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง” เหวินไท่ซือกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ตื่นเต้นยิ่งนักและตัดสินใจเกลี้ยกล่อมเขาให้มาอยู่ฝ่ายตน
“เจ้าเป็นผู้ใด? ช่างบังอาจนัก! กล้ามาบุกรุกภูเขาหวงฮวาของข้า!” ผู้มาเยือนคือเติ้งจง เมื่อถูกเหวินไท่ซือพินิจพิเคราะห์ เขาก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
“นักพรตยากไร้ผู้นี้ผ่านทางมา เห็นว่าที่นี่มีบุปผาหอมวิหคร้อง คิดจะสร้างกระท่อมสักสองสามหลัง สวดคัมภีร์ ‘หวงถิง’ สักเล่มสองเล่มทั้งเช้าค่ำ ไม่ทราบว่าแม่ทัพจะอนุญาตหรือไม่?” เหวินไท่ซือมองเติ้งจงพลางยิ้ม แสร้งยั่วโมโหอีกฝ่ายโดยเจตนา
“นักพรตมารตัวดี รนหาที่ตาย!” เติ้งจงหนีบสีข้างม้า แล้วกวัดแกว่งขวานใหญ่ในมือพุ่งเข้าโจมตีเหวินจ้ง
“มาดีแล้ว!” เมื่อเผชิญการโจมตีของเติ้งจง เหวินจ้งก็หัวเราะเสียงดัง รีบใช้แส้ทองรับมืออย่างเร่งร้อน
สำหรับเหวินจ้ง ยิ่งเติ้งจงแข็งแกร่ง เขาก็ยิ่งชอบ