เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 290 นักพรตเจี่ยอิ่นและนักพรตจุ่นถีผู้ทุกข์ระทม
ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา นักพรตเจี่ยอิ่นกับนักพรตจุ่นถีพยายามอย่างเต็มที่
ภายใต้การขัดเกลาด้วยพลังแห่งมหาปราชญ์ ผนึกอาคมถูกฉีกคลายออกทีละน้อย
ความคาดหวังเป็นสิ่งที่น่าพรั่นพรึงยิ่ง นักพรตเจี่ยอิ่นกับนักพรตจุ่นถีคิดว่าข้างในมีรากฐานสั่งสมทั้งหมดของเทพมาร จึงตื่นเต้นอย่างยิ่ง
“จักรพรรดิสุ่ย ท่านต้องเร่งมือหน่อยแล้ว ข้าทนได้อีกไม่นาน” เมื่อสัมผัสได้ว่านักพรตเจี่ยอิ่นกับนักพรตจุ่นถีกำลังคลายผนึกอาคมชั้นสุดท้าย หลัวโหวก็มาถึงหน้าธงมณีสีทิพย์บัวเขียวบูรพา ตั้งใจใช้ธงมณีสีทิพย์บัวเขียวบูรพาถ่วงเวลาเป็นครั้งสุดท้าย
“รีบไป!” ในตอนนั้นเอง เย่ซุ่ยเหรินก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน คว้าธงมณีสีทิพย์บัวเขียวบูรพา แล้วเก็บมันเข้าไปในโลกภายในกายทันที
“เร็วเพียงนี้เชียว?” หลัวโหวมองเย่ซุ่ยเหรินอย่างตกตะลึง มิใช่บอกว่าต้องใช้เวลาสามเดือนหรือ?
“อย่าพูด รีบถอนตัว” เย่ซุ่ยเหรินดึงหลัวโหวแล้วหนีเข้าสู่ห้วงสุญตาทันที
ครานี้เย่ซุ่ยเหรินไม่ได้กลับนครอสุราโดยตรง แต่เร่งเดินทางไปยังคุนหลุน