เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 285 เจียงจื่อหยาหมดอาลัย
สองวันมานี้พวกเขาถูกแดดแผดเผาจนผิวหนังลอกไปชั้นหนึ่ง เดิมทีคิดว่าเจียงจื่อหยามาแล้วสถานการณ์คงดีขึ้น
ผลคือเจียงจื่อหยากลับแจกเสื้อกับผ้าห่มบุนวมให้พวกเขา
“สวมของพวกนี้เข้าไป อาจตายเร็วกว่าเดิมก็ได้!” เมื่อหนานกงซื่อเห็นเสื้อบุนวมกับหมวกสาน ก็อดเอ่ยทักท้วงเจียงจื่อหยาไม่ได้
“อู่จี๋ พาข้าไปที่แท่นดิน” เจียงจื่อหยาไม่อธิบาย แต่เดินขึ้นแท่นดิน
หลายครั้งการอธิบายก็ไร้ประโยชน์ รอให้หิมะตก ทุกคนก็จะสวมเสื้อบุนวมเอง
“ท่านอาจารย์ เชิญทางนี้” อู่จี๋ก้มหน้าพาเจียงจื่อหยาไปยังแท่นดิน
“ถอยไป” เจียงจื่อหยาแก้มัดผม วางกระบี่ไว้บนแท่นดิน แล้วคารวะไปทางคุนหลุน
“จงสำแดง!” เจียงจื่อหยาตะโกนเสียงดัง ตั้งท่าดาวนพเคราะห์ ใช้วิชาลี้ลับ ท่องคาถาวิญญาณ และปล่อยน้ำยันต์
“ครืน” หลังเสียงฟ้าร้องดังขึ้น จู่ ๆ ลมแรงก็พัดกระหน่ำบนภูเขาซีฉี