เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 263 อ๋องเหวินลากรถแปดร้อยก้าว เจียงจื่อยาคุ้มครองบัลลังก์แปดร้อยปี
ทว่าในเวลานี้จีชางมีอายุถึง 92 ปีแล้ว ห้าร้อยก้าวแรกยังไม่มีปัญหา
พอผ่านห้าร้อยก้าว เขาก็เหนื่อยจนเหงื่อท่วมศีรษะ
โดยเฉพาะเมื่อลากถึงหกร้อยก้าว จีชางรู้สึกเพียงว่ารถลากหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบขยับไปไหนไม่ได้
“เจียงซ่าง หากอยากนั่งรถ เช่นนั้นพวกเรามาลากรถให้เจ้าดีหรือไม่?” เมื่อเห็นเช่นนั้น ซ่านอีเซิงก็โกรธจัดและตำหนิเจียงจื่อหยาโดยตรง
“นั่นสิ ลากมาแล้วหกร้อยก้าว ก็พอได้แล้ว”
“เจียงซ่าง สิ่งที่เจ้าต้องการก็แค่ท่าทีหนึ่งอย่าง ท่านโหวทำถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่พออีกหรือ?”
…
ซ่านอีเซิงเป็นผู้นำ เหล่าขุนนางคนอื่น ๆ ต่างก็พากันตำหนิ
“ท่านโหว หากท่านยังฝืนไหว ก็อดทนต่ออีกหน่อย” เจียงจื่อหยาไม่สนใจเสียงตำหนิจากทุกคน เขาหลับตาลงและให้จีชางลากต่อ