เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 ป๋ออี้เข่ากลายเป็นแผ่นเนื้อ
“ก็ได้… ป๋ออี้เข่า บรรเลงอีกเพลง ให้เราได้ฟังเสียงจากใจเจ้าหน่อย” แม้ไม่รู้ว่าจิ้งจอกเก้าหางทำเช่นนี้เพราะเหตุใด ตี้ซินก็ยังทำตามความเห็นของนาง
“พ่ะย่ะค่ะ!” ป๋ออี้เข่าข่มอารมณ์ แล้วบรรเลงพิณอีกครั้ง
คราวนี้ป๋ออี้เข่าข่มความแค้นของตนไม่อยู่ ยิ่งบรรเลง ความแค้นในใจก็ยิ่งลึกล้ำ
“แย่แล้ว” เมื่อได้ฟังเสียงพิณของป๋ออี้เข่า ปี่กานก็รู้ว่าป๋ออี้เข่าจบสิ้นแล้ว
ปี่กานเป็นผู้หลงใหลดนตรีเช่นกัน ย่อมฟังออกถึงจิตสังหารที่แฝงอยู่ในเสียงพิณของป๋ออี้เข่า
“บังอาจ… ป๋ออี้เข่า ช่างบังอาจนัก เจ้าคิดสังหารเราหรือ
ทหาร โยนเขาลงหลุมแมงป่องพิษ!” ตอนแรกตี้ซินคิดว่าป๋ออี้เข่าเป็นบุคคลไม่ธรรมดา แต่ตอนนี้ดูแล้ว ป๋ออี้เข่าไม่ได้เรื่องสักอย่าง
ควบคุมอารมณ์แค่นี้ยังไม่ได้ จะเรียกว่าคุณชายผู้เปี่ยมคุณธรรมได้อย่างไร?
“ราชัน รอก่อน