กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 244 แต่งหญิงพรหมจรรย์วัย 68 ปีเป็นภรรยา
“จื่อหยาละอายต่อพี่ใหญ่ยิ่งนัก
หลายปีมานี้ น้องร่ำเรียนวิชามรรคาอยู่ที่คุนหลุน…” เมื่อเห็นซ่งอี้เหริน เจียงจื่อหยาก็รู้ว่าคราวนี้ตนมีที่พึ่งแล้ว
ยามนี้ เจียงจื่อหยาเผยความเจ้าเล่ห์ของสำนักฉานเจี้ยวออกมา
เขาเริ่มเล่าประสบการณ์ของตนให้ซ่งอี้เหรินฟัง
แน่นอนว่าเจียงจื่อหยาเล่าอย่างมีชั้นเชิงยิ่ง เขามิได้กล่าวถึงด้านที่ไม่ดี เอ่ยถึงแต่ความสามารถของตน
“นึกไม่ถึงว่าจื่อหยาจะผ่านเรื่องราวมามากมายถึงเพียงนี้
จื่อหยา โชคดีที่เจ้าลงจากเขามาก่อนเวลา มิฉะนั้น ต่อให้พี่เฝ้าคะนึงหาสักเพียงใด ก็คงไม่มีโอกาสได้พบหน้าเจ้า
วันนี้ได้พบกัน นับว่าโชคดีจริง ๆ… โชคดีจริง ๆ!” ซ่งอี้เหรินกุมมือเจียงจื่อหยาแล้วพาเดินกลับเรือน
“พี่ใหญ่กล่าวอันใดเช่นนั้น?