เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233 ชิงอวิ๋นจงจื่ออีกครั้ง
เมื่อมีสมบัติวิเศษแล้ว การจัดการหยวนหงกับพวกก็ง่ายดายยิ่ง
อวิ๋นจงจื่อจากไป ไต้หลี่กรีดร้องและกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
ไข่มุกสุนัขไม่ใช่แค่สมบัติวิเศษของไต้หลี่ แต่ยังเป็นรากฐานชีวิตของเขาด้วย เมื่อไม่มีไข่มุกสุนัข เขาก็หมดสภาพ
จินต้าซิงไม่พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
เขาอดนึกไม่ได้ว่าโชคดีที่วิธีโจมตีของตนคือใช้ก้อนเพลิง หากไม่ได้ใช้ไข่มุกสุนัขทั้งก้อนต่อสู้เหมือนไต้หลี่ ไม่เช่นนั้นถ้าถูกชิงไป เขาคงหมดสภาพเช่นกัน
เมื่อผนึกไข่มุกสุนัขไว้ได้ อวิ๋นจงจื่อก็อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง “มิน่าเขาถึงชอบชิงสมบัติวิเศษของข้า ความรู้สึกเช่นนี้ช่างสะใจจริง ๆ”
การต่อสู้ครั้งนี้นับว่าอวิ๋นจงจื่อระบายโทสะได้สำเร็จ
เขาไม่เพียงสังหารอู๋หลงกับฉางฮ่าว ยังทำให้ไต้หลี่บาดเจ็บสาหัส ทั้งชิงดาบสามง่ามของจินต้าซิงและไข่มุกสุนัขของไต้หลี่ไป ช่างสะใจยิ่งนัก
“เจ้า…เจ้า…เจ้า…” ทว่ารอยยิ้มเพิ่งปรากฏบนใบหน้า แววตาของอวิ๋นจงจื่อก็แปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว เพราะวานรหกหูขวางทางเขาไว้