เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212 ความตื่นตะลึงของซูเฉวียนจง
“ท่านพ่อ ข้าเป็นบุตรีของท่าน และเกิดในจี้โจว ข้าไม่มีทางยืนมองชาวจี้โจวตกอยู่ในความทุกข์ยาก
อีกอย่าง การเข้าเฉาเกอก็ใช่ว่าจะไม่ดี
หากข้ายืนหยัดในเฉาเกอได้ ก็จะช่วยเหลือท่านพ่อได้เช่นกัน” หูเม่ยเอ๋อร์มองซูฮู่ด้วยแววตาลึกซึ้งจริงใจ ทำให้ซูฮู่ซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตาในพริบตา
“แต่นี่บุตรีของพ่อ เจ้าเลื่อมใสป๋ออี้เข่าอยู่นี่นา” ซูฮู่กอดหูเม่ยเอ๋อร์ไว้แน่น เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด คิดว่าตนทำให้บุตรีต้องเสียใจ
“ท่านพ่อ บุตรีได้ยินเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับโจ้วหวังมา หากข้าช่วยอะไรได้ ข้าก็ย่อมช่วยราชัน
ตั้งแต่เล็ก ท่านพ่อสอนพวกเราเสมอว่า เรื่องส่วนตนไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือปวงประชา” เมื่อเข้าสวมบทบาทแล้ว หูเม่ยเอ๋อร์ก็แสดงความเสียสละอย่างเต็มเปี่ยม ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปให้ได้
“สมแล้วที่เป็นบุตรีของข้า ซูฮู่
เจ้าคิดจะออกเดินทางเมื่อใด?” ซูฮู่ยืดอกตรง มองหูเม่ยเอ๋อร์แล้วถามแผนการของนาง
“ท่านพ่อ ออกเดินทางทันทีเถิด!