เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202 นักพรตตัวเป่าทุบตีชิงซวีเต้าเต๋อเจินจวิน
เย่ซุ่ยเหรินแทบไม่เคยสั่งให้ทุกคนรับศิษย์ แต่หากเขาออกคำสั่งแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดปฏิเสธ
ขณะเดียวกัน ทุกคนก็รู้ดีว่าเย่ซุ่ยเหรินไม่มีทางสั่งให้รับศิษย์โดยไร้เหตุผล เรื่องนี้ย่อมเกี่ยวพันกับกรรมสัมพันธ์และวาสนาบำเพ็ญ
“หลังรับศิษย์แล้วก็จงเอาใจใส่พวกเขา พวกเขาคือตัวเอกของมหันตภัยครั้งนี้ ทั้งยังนำผลประโยชน์มหาศาลมาให้พวกเจ้าได้
พวกเขายังเป็นอนาคตของเผ่ามนุษย์ด้วย ภายหน้าหากมีศิษย์ระดับเซียนทองคำฮุ่นหยวนเพิ่มขึ้นอีกสักคน ยามเอ่ยถึงก็ย่อมเชิดหน้าชูตา
นอกจากนี้ พวกเขายังมีส่วนสำคัญยิ่งต่อการทำให้มรรคาที่พวกเจ้าครอบครองมั่นคงแข็งแกร่ง
สรุปก็คือ จงตั้งใจอบรมพวกเขาให้ดี” เย่ซุ่ยเหรินกำชับสองสามประโยคกับฉือหัง เหวินซู และตัวเป่า ก่อนจะปล่อยให้ทั้งสามจากไป
“ถึงกับน่ากลัวเพียงนั้นเชียวหรือ?” ต่อให้เย่ซุ่ยเหรินไม่กำชับ พวกเขาก็ย่อมสั่งสอนศิษย์อย่างดีอยู่แล้ว
ทว่าหลังจากเย่ซุ่ยเหรินกำชับแล้ว ความสำคัญที่พวกเขามีต่อเรื่องนี้ก็เพิ่มขึ้นอีกขั้น
จากนั้นทุกคนก็เร่งความเร็ว แยกกันมุ่งหน้าไปยังด่านเฉินถังและเฉาเกอ