กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 ห้าวเทียน: ในที่สุดก็ถึงคราวให้สวรรค์แสดงฝีมือ
หลังเห็นฉือโหยวกับเสวียนหมิง นักพรตตัวเป่ากำชับอีกสองสามประโยค แล้วส่งสัญญาณให้สามเซียวจากไป
“ฉือโหยว ถึงเวลาเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
บิดาของเจ้าให้พวกเราจากไป ก็เพื่อเปิดพื้นที่ให้เจ้าได้มากขึ้น
ลูกเอ๋ย จงจำไว้ ศัตรูของพวกเราเป็นตัวเราเองเสมอ
เอาชนะตนเอง ทำให้ดี แล้วรอพวกเรากลับมา” เพียงนักพรตตัวเป่าส่งสายตา สามเซียวก็รู้ว่าถึงเวลาต้องจากไปแล้ว
เมื่อพูดถึงการจากลา สามเซียวก็ย่อมอาลัยอาวรณ์
พวกนางไม่มีบุตร แต่สั่งสอนฉือโหยวมาตั้งแต่เล็ก จึงมองฉือโหยวเป็นลูกของตน พอต้องจากไปกะทันหันก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
แต่ในใจสามเซียวก็เข้าใจ พวกนางต้องปล่อยมือ
หากไม่ปล่อยมือ ฉือโหยวก็ไม่มีวันเติบโต