เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 ซุ่ยเหรินซื่อปะทะหลัวโหว
“บรรพจารย์มาร พวกเราทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปี...” หลังเย่ซุ่ยเหรินและคนอื่น ๆ จากไป จื้อไจ้เทียนโปสวุ่นกับมหาพรหมก็ไม่อาจฝืนกลั้นได้อีก พวกเขาเล่าเรื่องราวชีวิตตลอดหลายปีที่ผ่านมาออกมา
แม้หมิงเหอเหล่าจู่จะรับพวกเขาไว้ แต่ก็ไม่เคยปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยใจจริง ทั้งยังกลัวว่าพวกเขาจะทรยศ จึงบังคับให้ดูดซับปราณโลหิตมลทิน แล้วใช้พวกเขาราวกับวัวควาย
“บรรพจารย์มาร พวกเราก็อยากไปหาท่าน แต่ไม่มีโอกาสเลย” มหาพรหมมองหลัวโหว น้ำตาไหลพราก รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างยิ่ง
“จุ๊ ๆ ๆ ช่างเป็นภาพที่ซาบซึ้งนัก!
หลัวโหว เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าพวกเขาอาจกำลังหลอกเจ้า
ลองสัมผัสสภาพของพวกเขาให้ดี ตอนนี้พวกเขาเป็นนักโทษ เพื่อเอาชีวิตรอดแล้วจะมีเรื่องใดที่ทำไม่ได้เล่า?
อีกอย่าง จักรพรรดิผู้นี้สัมผัสปราณโลหิตมลทินของพวกเขาแล้ว มันไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่พวกเขาพูด เจ้าโดนหลอกแล้ว” เมื่อเห็นว่าหลัวโหวเริ่มคล้อยตาม เย่ซุ่ยเหรินก็ปรากฏตัวขึ้น พลางเตือนให้ทุกคนได้สติ