เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 141 อู๋อวิ๋นเซียนและเซียนจินกู
หลายปีมานี้พวกเขาอัดอั้นใจเหลือเกิน ถูกกลั่นแกล้งอยู่ตลอด จะมีครั้งไหนเล่าที่ได้เชิดหน้าชูตาเช่นตอนนี้
ขณะเดียวกัน พวกเขาก็คิดถึงเผ่ามนุษย์อย่างยิ่ง และรู้ว่าเผ่ามนุษย์ต่างหากคือที่พึ่งพิงที่แท้จริงของตน ส่วนเกาะเต่าทองแห่งนี้ ใครอยากมาก็มา
“บังอาจ! มดปลวกเผ่ามนุษย์ พวกเจ้าช่างบังอาจนัก!” ขณะที่ฝู่เจี้ยนหาน มู่หรงเจี้ยนไป๋ และคนอื่น ๆ กำลังยึดทรัพยากรอย่างคึกคัก อู๋อวิ๋นเซียนกับเซียนจินกูก็มาถึง
ตั้งแต่ตอนที่ฝู่เจี้ยนหานกับมู่หรงเจี้ยนไป๋กดดันโถงทรัพยากร ก็มีศิษย์ไปส่งข่าวแล้ว ตอนนี้พวกเขามาถึงด้วยความโกรธจนแทบระเบิด
พวกเขาดูแคลนเผ่ามนุษย์อย่างยิ่ง และถือการกลั่นแกล้งเผ่ามนุษย์เป็นเรื่องสนุก ตอนนี้เผ่ามนุษย์ก่อเรื่องขึ้นมา อู๋อวิ๋นเซียนกับเซียนจินกูย่อมไม่อาจทนได้
“ลงมือพร้อมกัน สังหารพวกมัน!” เมื่อมาถึงโถงทรัพยากร อู๋อวิ๋นเซียนกับเซียนจินกูก็ออกคำสั่งให้ทุกคนลงมือทันที
“สังหาร!” พอสิ้นเสียง ศิษย์ที่อยู่ด้านหลังอู๋อวิ๋นเซียนกับเซียนจินกูก็พุ่งออกไปโจมตี
“เตรียมสู้!” เมื่อเห็นศิษย์สำนักเจี๋ยบุกเข้ามา ฝู่เจี้ยนหานก็ออกไปต้อนรับเป็นคนแรก พร้อมสั่งให้ทุกคนลงมือ