เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 138 ผงาดขึ้นใหม่หลังแตกสลาย ผู้บำเพ็ญกระบี่เผ่ามนุษย์
เทพมารโกลาหล นอกจากกฎเกณฑ์จะร้ายกาจแล้ว กายเนื้อก็น่าพรั่นพรึงไม่แพ้กัน
“โฮ่ง ๆ ๆ!” พร้อมเสียงเห่า 2 ครั้ง เทพมารทำลายล้างก็พุ่งออกไป ยกอุ้งเท้าตบอย่างแรง ปะทะเข้ากับธงขาวเต็มกำลัง
“กร๊อบ!” ชั่วขณะที่ปะทะ ธงขาวก็แตกดังลั่น ระเบิดกระจายกลางห้วงสุญตา แหลกเป็นผุยผง
“นี่... พรวด!” เมื่อธงขาวแตกสลาย ร่างศิษย์สำนักเจี๋ยก็สะท้าน ดวงตาเหลือกขึ้น ก่อนล้มลงนอนกับพื้นทันที
“อายุน้อยช่างดีจริง ๆ ล้มหัวถึงพื้นก็หลับได้เลย” เทพมารทำลายล้างมองศิษย์สำนักเจี๋ยที่นอนอยู่บนพื้นแล้วส่ายหัว มันยังไม่ทันเริ่ม แต่อีกฝ่ายกลับจบเสียแล้ว
“เจ้าแพ้แล้ว” ทางด้านเซวียนหยวน ยามนี้เขาแทงกระบี่ออกไป ดอกบัวกระบี่ผลิบานทีละดอก ซัดศิษย์สำนักเจี๋ยกระเด็นในพริบตา จากนั้นปราณกระบี่ก็รายล้อม จ่อเข้าที่ลำคออีกฝ่าย
“เซวียนหยวน เจ้าลืมสิ่งที่ข้าบอกเจ้าอีกแล้วหรือ?
กระบี่ของเผ่ามนุษย์เรา ยิ่งเรียบง่ายยิ่งดี... ข้าจะมอบภารกิจให้เจ้า นับแต่นี้ไปจงชักกระบี่วันละ 100,000 ครั้ง ทำต่อเนื่องเป็นเวลา 10 ปี