เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 136 มุ่งหน้าสู่สำนักเจี๋ย มหรสพเริ่มต้น
เคล็ดกระบี่ที่เซวียนหยวนบำเพ็ญคือ ‘เคล็ดกระบี่รกร้าง’ ของเย่ฉงเหริน ด้วยเหตุนี้เซวียนหยวนจึงเลื่อมใสเย่ฉงเหรินเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อรู้ว่าตนจะได้พบเย่ฉงเหริน ก็ไม่ต้องกล่าวเลยว่าจะตื่นเต้นเพียงใด
“เซวียนหยวนคารวะท่านปู่ทวด” เซวียนหยวนสะพายกระบี่รุดมา ก่อนจะรีบประสานมือคารวะ
“ไม่เลว อายุเพียงเท่านี้ก็บรรลุขอบเขตเซียนเสวียนระยะปลายแล้ว ร้ายกาจนัก” เมื่อสัมผัสถึงพลังบำเพ็ญของเซวียนหยวน เย่ฉงเหรินก็ตกใจ พลางทอดถอนใจกับพรสวรรค์อันน่าพรั่นพรึงของเขา
ครั้นไตร่ตรองให้ดี เย่ฉงเหรินก็คลายใจ อย่างไรเสียเซวียนหยวนก็คือวิญญาณแท้ของทงเทียนที่กลับชาติมาเกิด จะเหนือสามัญไปบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา
“ท่านปู่ทวด ข้าขอคำชี้แนะเรื่องมรรคากระบี่จากท่านได้หรือไม่?” ดวงตากลมโตทั้งคู่จับจ้องเย่ฉงเหริน เซวียนหยวนหวังว่าเย่ฉงเหรินจะสอนวิชากระบี่ให้ตน
“เรื่องนี้ไม่ต้องรีบ ข้าหาอาจารย์มรรคากระบี่ที่ร้ายกาจยิ่งผู้หนึ่งไว้ให้เจ้าแล้ว รอคนมาครบเมื่อใด พวกเราก็ออกเดินทาง” เย่ฉงเหรินเคยรับปากทงเทียนว่าจะส่งเซวียนหยวนไปยังสำนักเจี๋ย