เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 130 ซุ่ยเหรินซื่อปะทะคุนเผิง
ไป๋เจ๋อไม่เคยคิดทรยศเลย ที่เลือกทรยศก็เพราะต้องการเข้าใกล้คุนเผิง
ไป๋เจ๋อตั้งใจจะพาคุนเผิงไปตายด้วยกัน ดังนั้นทันทีที่เข้าใกล้คุนเผิง เขาก็คิดจะระเบิดตัวเอง
“อย่าเพิ่งร้อนใจ เรื่องยังไม่ถึงขั้นนั้น” ในจังหวะที่ไป๋เจ๋อกำลังจะระเบิดตัวเอง มือข้างหนึ่งก็วางลงบนตัวเขา ห้วงสุญตาสั่นสะเทือนอย่างฉับพลัน ก่อนพาไป๋เจ๋อหายวับไปจากที่เดิม
ขณะเดียวกัน พลังทำลายล้างก็แทรกเข้าสู่ร่าง ทำให้พลังภายในกายของไป๋เจ๋อปั่นป่วนในพริบตา
“เจ้าเป็นใคร?” ไป๋เจ๋อหันไปมองเย่ฉงเหรินแล้วอ้าปากค้าง การสลายพลังของเขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ อีกฝ่ายต้องแข็งแกร่งถึงเพียงใดกัน?
“ท่านอาจารย์!” ก่อนเย่ฉงเหรินจะทันตอบ เสียงของลู่ยาก็ดังขึ้น
เมื่อครู่ลู่ยาสิ้นหวังไปแล้ว ครั้นเห็นเย่ฉงเหริน ดวงตาก็พลันเปล่งประกายแห่งความหวัง
“วางใจเถิด ทุกอย่างปล่อยให้ข้าจัดการ” เย่ฉงเหรินส่งสัญญาณให้ทุกคนถอย ก่อนเดินเข้าหาคุนเผิง
“สหายเต๋า นี่เป็นเรื่องของเผ่าอสูรเราเอง ทางที่ดีเจ้าอย่าเข้ามายุ่งเรื่องของผู้อื่น” คุนเผิงสัมผัสได้ว่าเย่ฉงเหรินแข็งแกร่งมาก จึงไม่อยากหาเรื่องเขา