เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125 เกาะหงจวินกิน สามวันอดเก้ามื้อ
“โฮ่ง!” เมื่อได้ยินเย่ซุ่ยเหรินเรียก เทพมารแห่งการทำลายล้างก็พบว่าตนควบคุมร่างกายได้ยากยิ่งกว่าเดิม มันวิ่งเหยาะ ๆ พรวดเข้าไปหา
เมื่อมาถึงตรงหน้าเย่ซุ่ยเหริน เทพมารแห่งการทำลายล้างก็กลิ้งเกลือกทันที ทั้งอับอายทั้งน้อยใจ
“จักรพรรดิสุ่ย ท่านทำอะไรกับข้ากันแน่?” เทพมารแห่งการทำลายล้างถามเย่ซุ่ยเหริน ขณะกลิ้งเกลือกไปพลางแยกเขี้ยวไปด้วย
“เสี่ยวเฮย เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิบสองนักษัตรคืออะไร?” เย่ซุ่ยเหรินจ้องเทพมารแห่งการทำลายล้างแล้วยิ้ม
ตั้งแต่เทพมารแห่งการทำลายล้างดูดซับธูปศรัทธาแห่งสุนัขในสิบสองนักษัตร เย่ซุ่ยเหรินก็รู้ชะตาของมันแล้ว เจ้าหมอนี่คิดจะหลุดพ้นจากการควบคุมของเย่ซุ่ยเหรินหรือ? ไม่มีทางเป็นไปได้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เส้าตี่ยนฝึกสัตว์อสูรดุร้ายมาโดยตลอด สุนัขเข้ามาอยู่ในเรือนใหญ่ของเผ่ามนุษย์นานแล้ว หลายครอบครัวก็เลี้ยงสุนัขไว้เฝ้าบ้าน
เผ่ามนุษย์ชื่นชอบสุนัขมาก โดยเฉพาะสุนัขเป็นสัตว์ที่ผู้คนชื่นชอบที่สุด
ด้วยเหตุนี้ สุนัขผู้ดูแลธูปศรัทธาแห่งสุนัขในสิบสองนักษัตรจึงได้รับธูปศรัทธาทุกวัน