เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 สิบปีผ่านพ้น เคี่ยวชาฟังสายลม
คิดให้ดี เย่ซุ่ยเหรินก็ควรหยุดพักและดื่มด่ำกับชีวิตบ้างแล้ว
ตั้งแต่เข้าสู่ยุคบรรพกาล เย่ซุ่ยเหรินก็วางแผนทุกอย่าง ค่อย ๆ พาเผ่ามนุษย์แข็งแกร่งขึ้น เขาไม่เคยหยุดพักเลย
ตอนนี้พลังบำเพ็ญทะลวงถึงขั้นสูงสุดเซียนทองฮุ่นหยวนแล้ว ก็ถึงเวลาพักสักหน่อย เคี่ยวชา ฟังสายลม อุ้มขาโอบเอว…
“เหยี่ยนจื่อ พวกเรามีลูกสาวสักคนดีหรือไม่?” ตามความคิดแรกของเย่ซุ่ยเหริน การเลี้ยงลูกน่าจะเป็นเรื่องง่ายมาก แต่หลังจากเลี้ยงลูกจริง ๆ เขาถึงได้รู้ว่าสัตว์เทพชนิดนี้ช่างน่าสะพรึงเพียงใด
เด็กเล็กไม่สนใจหรอกว่าเจ้าจะมีพลังบำเพ็ญสูงเพียงใด อาศัยช่วงคุ้มครองของทารกแรกเกิด ทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ
เพียงครึ่งปี เย่ซุ่ยเหรินก็จำไม่ได้แล้วว่าถูกฉือโหยวฉี่รดใส่ไปกี่ครั้ง
เย่ซุ่ยเหรินค้นคว้าอย่างละเอียดแล้วพบว่าเด็กผู้ชายช่างเจี้ยวจ้าวกว่าเด็กผู้หญิงมาก
เด็กผู้หญิงมักพูดว่า “ท่านพ่อ เสื้อผ้าของข้าสวยหรือไม่?”
“ท่านพ่อ ข้าเต้นรำให้ท่านดูดีหรือไม่?”