เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 กระบี่แห่งเผ่ามนุษย์ ความรกร้าง
“ว่าอย่างไรหรือ?” เย่ซุ่ยเหรินพิจารณาสีหน้าของประมุขทงเทียน เห็นว่าเขาไม่ได้โกหก จึงอดถามต่อไม่ได้
“สมบัติวิญญาณกำเนิดคู่ของข้าคือกระบี่ชิงผิง ที่ผ่านมาข้าใช้กระบี่ชิงผิงเป็นหลัก พยายามขุดค้นพลังของกระบี่ชิงผิงให้มากที่สุด
แต่เมื่อข้าชี้แนะผู้บำเพ็ญกระบี่เผ่ามนุษย์ จู่ ๆ ก็พบว่าเส้นทางที่พวกเจ้าชาวเผ่ามนุษย์เดินนั้นแตกต่างจากของข้าโดยสิ้นเชิง
ในสายตาของพวกเจ้า กระบี่เป็นสิ่งไร้ชีวิต มีเพียงเมื่อมีคน กระบี่จึงมีความหมาย
สิ่งที่พวกเจ้าแสวงหาในวิถีกระบี่คือการเป็นมนุษย์กระบี่ ขอบเขตสูงสุดคือคนกับกระบี่หลอมรวมเป็นหนึ่ง
กล่าวอีกอย่างคือ ก่อนหน้านี้ข้ายึดกระบี่เป็นหลักและเทิดทูนกระบี่เหนือสิ่งอื่นใด แต่กระบี่ของพวกเจ้าเป็นเพียงเครื่องมือมาโดยตลอด ขอเพียงเจตจำนงกระบี่แข็งแกร่งพอ แม้แต่เด็ดหญ้าขึ้นมาต้นหนึ่งก็ใช้เป็นกระบี่ได้
ไม่ว่ากระบี่จะทรงพลังเพียงใด หากไม่ได้อยู่ในมือมนุษย์ กระบี่ก็สูญสิ้นชีวิต มีเพียงเมื่ออยู่ในมือมนุษย์ กระบี่จึงมีความหมาย” ประมุขทงเทียนจ้องเย่ซุ่ยเหริน สีหน้าเปี่ยมด้วยความรู้สึก