เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 โศกนาฏกรรมของตงหวง
ความคิดของเย่ฉงเหรินคือถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ รอให้เผ่ามนุษย์เติบโต
ช่วงเวลานี้เป็นช่วงทองแห่งการบำเพ็ญ ทันทีที่พลาดไป กฎเกณฑ์จะซ่อนเร้น หากคิดทำความเข้าใจกฎเกณฑ์อีกครั้งก็ยากแล้ว
นอกจากนี้ โลกภายในกายของเย่ฉงเหรินยังต้องใช้เวลาในการหล่อเลี้ยง ดังนั้นสำหรับเย่ฉงเหรินแล้ว เวลาก็คือเงินทอง
“ตัวเป่า ยังมีสมบัติอีกหรือไม่?” เย่ฉงเหรินจ้องนักพรตตัวเป่า พลันรู้สึกโชคดีขึ้นมา
เมื่อมีวานรหกหูอยู่ด้วย เย่ฉงเหรินก็เหมือนได้เครื่องนำทาง ก่อนหน้านี้คนที่หาไม่พบ วานรหกหูล้วนตามหาได้
ส่วนนักพรตตัวเป่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการค้นหาสมบัติ เมื่อมีเขาอยู่ สมบัติแทบไม่มีชิ้นใดรอดพ้นการสัมผัสของเขา
“ท่านอาจารย์ ทิศทางนี้ดูเหมือนจะมีสมบัติ แต่สัมผัสได้เลือนรางมาก ข้าไม่กล้ายืนยัน” นักพรตตัวเป่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
นักพรตตัวเป่าสัมผัสได้ว่าทิศทางนี้มีสมบัติ แต่เลือนรางยิ่งนัก ทำได้เพียงสัมผัสตำแหน่งคร่าว ๆ