เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 สิบตะวันร่วมฟ้า
เย่ซุ่ยเหรินรู้ดีว่ากระแสใหญ่แห่งยุคบรรพกาลไม่อาจฝืนได้ จุดจบของเผ่าพ่อมดกับเผ่าอสูรย่อมเป็นการดับสูญไปพร้อมกัน
แต่เย่ซุ่ยเหรินสามารถยืดเวลามหากัลป์หายนะแห่งเผ่าพ่อมดและอสูรออกไปได้ ทั้งยังทำให้เผ่าพ่อมดสูญเสียน้อยลง
เย่ซุ่ยเหรินตัดสินใจแล้วว่า เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม จะให้เจิ้นหยวนจื่อกับโฮ่วถู่แปรกายเป็นวัฏสงสารร่วมกัน เพื่อเติมเต็มยุคบรรพกาล
การเปิดยมโลกเท่ากับทำให้เผ่าพ่อมดมีที่พักพิง อำนาจของเผ่าพ่อมดในภายหน้าสามารถย้ายไปยมโลกได้ทั้งหมด ส่วนตี้เจียงกับคนอื่น ๆ เขาจะมอบเศษดวงจิตให้โฮ่วถู่ล่วงหน้า แล้วให้กลับชาติมาเกิดในเผ่ามนุษย์เพื่อเริ่มต้นใหม่
“จักรพรรดิสุ่ย เริ่มได้แล้ว” ก้งกง บรรพชนอู๋ไม่เปิดโอกาสให้เย่ซุ่ยเหรินครุ่นคิดต่อ รีบเร่งเขาทันที
“เริ่มกันเถิด” เย่ซุ่ยเหรินยิ้มเล็กน้อย แล้วหลับตาลง เริ่มประทับตราค่ายกล…
คราวนี้เย่ซุ่ยเหรินตั้งใจประทับตรามหาค่ายกลสองขั้วจุลธุลี ค่ายกลแม่น้ำโลหิต และมหาค่ายกลสิบสองเทพมารทั้งหมด เพื่อใช้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตต้าหลัว