เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 ไท่ชิงท่องเผ่ามนุษย์
เผ่าพ่อมดเป็นเผ่าพันธุ์เช่นนี้เอง พวกเขามีนิสัยตรงไปตรงมา ไม่ชอบอ้อมค้อม
เย่ซุ่ยเหรินดีกับพวกเขา พวกเขาก็ดีกับเย่ซุ่ยเหรินเป็นทวีคูณ ไม่เคยใส่ใจว่าตนจะเสียเปรียบหรือไม่
“ไปเถอะ มาดูวาสนาของเจ้ากัน” บรรพชนแม่มดเสวียนหมิงอุ้มเย่ซุ่ยเหรินขึ้นมา แล้วสะบัดมือโยนเขาลงไปในบ่อโลหิตแก่นกลางโดยตรง
“แย่แล้ว” ได้ยินเสียงตูม เย่ซุ่ยเหรินก็จมลงไปในบ่อโลหิตทันที ปราณโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวไหลทะลักผ่านรูขุมขนเข้าสู่ร่างของเย่ซุ่ยเหรินอย่างบ้าคลั่ง
ในชั่วขณะนี้ เย่ซุ่ยเหรินรู้สึกราวกับตกลงไปในธารลาวา ทั่วทั้งร่างร้อนระอุไปทุกอณู
“จงดูดซับให้ข้า!” เมื่อเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ เย่ซุ่ยเหรินย่อมไม่หวาดกลัว เขาเดินวิชาหยวนเก้าผันและคัมภีร์อมตะอย่างสุดกำลัง เพื่อหลอมขัดเกลาปราณโลหิตที่ไหลเข้าสู่ร่าง
ไม่นานกายเนื้อของเย่ซุ่ยเหรินก็ถึงขีดจำกัด ปราณโลหิตที่ไหลเข้าสู่ร่างเริ่มลดน้อยลง แต่เมื่อเย่ซุ่ยเหรินไม่อาจดูดซับปราณโลหิตได้อีก การบำเพ็ญครั้งนี้ก็ถึงที่สุด