เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26 บีบคุนเผิงให้ตัดปีกทั้งคู่ด้วยตนเอง
“เจิ้นหยวนจื่อ…” เมื่อได้ยินเสียงของเจิ้นหยวนจื่อ คุนเผิงก็รีบปรากฏตัว
เจิ้นหยวนจื่อไม่ได้ปิดบัง เขาประคองปราณม่วงหงเหมิงที่ผนึกไว้บนฝ่ามือ สิ่งนี้ปลอมแปลงไม่ได้
“สหายเต๋าคุนเผิง ข้าสังหารหงอวิ๋นแล้ว และนำปราณม่วงหงเหมิงมาให้ท่าน!” เจิ้นหยวนจื่อแสดงท่าทีเป็นธรรมชาติยิ่ง เมื่อเห็นคุนเผิงยังเผยรอยยิ้มให้ด้วย
“เจ้า…เอาจริงหรือ?” หากไม่ได้เห็นปราณม่วงหงเหมิงกับตา คุนเผิงคงคิดว่าเจิ้นหยวนจื่อหลอกเขา แต่เมื่อสิ่งนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้า คุนเผิงก็จำต้องเชื่อ
“สหายเต๋าคุนเผิง อย่าได้ประหลาดใจไป
เหตุที่ข้าผิดใจกับหงอวิ๋น ก็เพราะทนดูนักพรตเจี่ยอิ่นกับนักพรตจุ่นถีไม่ไหว
พวกจากแดนบรรพกาลประจิมมีสิทธิ์อะไรมาวางอำนาจบาตรใหญ่ในโลกบรรพกาลบูรพาของพวกเรา
หงอวิ๋นไม่ใฝ่ก้าวหน้า แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของโลกบรรพกาลบูรพา ย่อมต้องเห็นแก่ประโยชน์ของตนบ้าง
แน่นอนว่าข้าเคยคิดหลอมรวมปราณม่วงหงเหมิง แต่คำนวณดูแล้ว ข้าไม่มีสมบัติวิเศษสำหรับสลายซากศพที่สาม การจะบรรลุขั้นปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์นั้นยากเกินไป