เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 ถลุงแร่ กฎแห่งทองคำ
“ข้าก็คิดเช่นนั้น” เจิ้นหยวนจื่อมองออก หงอวิ๋นก็ย่อมมองออกเช่นกัน เขานอนนิ่งอยู่บนพื้น รอให้เย่ซุ่ยเหรินจัดการต่อไป
“แบกทุกคนไป!” เย่ซุ่ยเหรินไม่อธิบายอะไร หลังจากควบคุมตัวทุกคนแล้วก็พาพวกเขาจากไปทันที
ทุกคนมีประสบการณ์จากการพิชิตเผ่าโหย่วเฉา จึงทำงานได้อย่างชำนาญ สิ่งใดที่เห็นว่าพอจะมีค่า ก็แบกไปหมดไม่เว้นสักอย่าง
“นี่… ที่นี่คือที่ใด” เมื่อมาถึงแคว้นซุ่ยหมิง สมาชิกเผ่าหรงเฉิงก็ถึงกับตะลึง รู้สึกเหมือนชาวบ้านเข้าไปในคฤหาสน์ใหญ่
ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น หลังเข้าไปในนครซุ่ยเหยี่ยน เหยี่ยนจือซื่อก็เตรียมเนื้อสัตว์อสูรดุร้ายไว้ในหม้อกว่าสิบใบ ตามธรรมเนียมเดิม นางให้ทุกคนกินจนอิ่มก่อน
“นี่… นี่มันเรื่องอะไรกัน” สมาชิกเผ่าหรงเฉิงมองเนื้อในอ่างไม้ตรงหน้า ไม่กล้ากินเพราะรู้สึกไม่จริง จึงหวังให้เย่ซุ่ยเหรินอธิบาย
“ไม่ต้องรีบร้อน พวกเรากินไปพูดไป…” เย่ซุ่ยเหรินอุ้มอ่างไม้ไว้ กินเนื้อไปพลางอธิบายให้ทุกคนฟังไปพลาง