กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 130 คำสาปโง่เขลา
…
…
“จาง...แม่...แม่ครับ! ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่ได้?!”
เฉินม่อตกใจจนเสียงขึ้นจมูก ตาเบิกโพลงด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“หึ ๆ เมื่อครู่ฉันเหมือนจะได้ยินใครบางคนพูดว่าจะทุบให้ตาย ไอ้ลูกเวร นั่นเธอเป็นคนพูดใช่ไหม?”
จางชุ่ยหลานยิ้มแย้ม ยืนเท้าสะเอว สวมผ้ากันเปื้อนทำครัวประจำบ้าน เท้าใส่รองเท้าแตะ ผมยุ่งเหยิง
เหมือนวินาทีก่อนยังตุ๋นซุปไก่อยู่ในบ้าน วินาทีถัดมาเร่งรีบออกจากบ้านแล้วเคลื่อนที่ในพริบตามาถึงห้องสมุด
สรุปคือท่าทางนี้ดูรีบร้อนมาก
“ผมจะพูดจาอกตัญญูแบบนั้นได้อย่างไร ทั้งหมดเป็นเพราะเฉินหรานบังคับให้ผมพูด เธอต้องการฆ่าแม่”