กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 แก่นโลหิตทมิฬ
…
“ดูที่ผลงานของนายแล้วกัน”
เห็นสีหน้าเฉินม่อผ่อนคลายลงบ้าง เฉินหรานจึงหัวเราะแฮะ ๆ แล้วฟื้นฟูใบหน้าที่ช้ำบวมให้กลับมาเป็นปกติ
“พี่ชาย ฉันต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะหลอมกลั่นแขนขวาได้สำเร็จ แต่หลังจากนั้นคงออกจากชั้นสี่ไม่ได้แล้ว”
“ออกจากชั้นสี่ไม่ได้?” เฉินม่อได้ยินก็ถามอย่างสงสัย
“ผนึกคลายแล้วไม่ใช่เหรอ แขนขวาก็เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ทำไมยังออกไปไม่ได้อีก”
เฉินหรานส่ายหน้า “ตอนที่ฉันใช้โซ่โลหิตสีเลือดแทงทะลุแขนขวา ฉันดึงความทรงจำของอีกฝ่ายมาได้ส่วนหนึ่ง”
“หลังบ้านตรงนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของผนึก ถึงผนึกจะคลายจนแขนขวาออกมาได้”