กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 ผมคือพระยูไล
…
เฉินม่ออดไม่ได้ที่จะคาดเดา
ความโง่เขลานั้นสามารถชิงความทรงจำและอารมณ์ของมนุษย์ปลอมไปได้...
นี่มันไม่ได้ทำธุรกิจตัดหน้าเทพทั้งเจ็ดหรอกหรือไง ทุกฝ่ายล้วนยินดีที่จะกลืนกินอารมณ์อยู่แล้ว
เฉินม่อไม่อยากเสียเวลา จึงรีบลุกขึ้นและจากไป
ก่อนไปเขายังไม่ลืมที่จะเขี่ยหมาป่าแดงที่กำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านหนังสือสองสามที
เพิ่งมาถึงหน้าประตู ก็ถูกหวังหงที่ทำหน้าตาขนลุกขวางไว้
“คืนนี้ฉันมีเรื่องจะพูด ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น”
ทันทีที่เสียงของหวังหงสิ้นสุดลง เหล่าศิษย์ฝึกหัดหลายคนก็ค่อย ๆ ถอนตัวออกมาจากหนังสืออย่างสะลึมสะลือ