กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 ผมชื่อขันทีใหญ่
…
หลังหวางหงเตือนด้วยรอยยิ้มเย็นชา ก็พาทุกคนเข้าไปด้านในหอสมุดโกลาหล
เนื่องจากไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชม จึงมีเพียงไม่กี่เงาคนอยู่ในห้องโถงหลัก
ชั้นหนังสือไม้หนักเรียงรายจนเต็มเพดาน ดั่งวังวนซ้อนทับกัน ทำให้ทั้งห้องโถงจัดวางราวกับเขาวงกต
บนผนังยังติดป้ายคำเตือนที่สะดุดตา——
“ห้ามส่งเสียงดัง”
“รอยยิ้มต้องสมมาตร”
เฉินม่ออ่านจบแล้ว ก็ค่อย ๆ หดรอยยิ้มลงเล็กน้อย พยายามรักษาความสมมาตรทั้งสองข้างให้ได้มากที่สุด
รอยยิ้มก็ถือเป็นการปรับตัวตามธรรมเนียมท้องถิ่นไปแล้ว