กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 61 ผมคือสุนัขป่า
…
“ดินแดนที่สูญหาย?” เฉินม่อสงสัย พลางบอกว่าไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน
ดอกเตอร์หลี่เบะปาก:
“ขยะเทคโนโลยีที่หลงเหลือจากยุคมนุษย์สมัยก่อนน่ะ มักจะโผล่มาตามเงามืดอันห่างไกลในเมือง ตำแหน่งซ่อนเร้นมากทีเดียว”
“คุณพูดแบบนี้ แสดงว่าดินแดนที่สูญหายไม่มีของดีเลยงั้นสิ?”
“อืม” ดอกเตอร์หลี่ส่ายหน้าอย่างดูแคลน:
“มีแต่ขยะ มีแค่กองทหารรับจ้างมนุษย์ปลอมหรือขุมอำนาจสัตว์ประหลาดเท่านั้นแหละที่จะไปหาเศษเทคโนโลยีที่นั่น”
“ก่อนหน้านี้ฉันยังให้กลุ่มบริษัทยิ้มช่วยกว้านซื้อกลับมาโดยเฉพาะเลย ศึกษาวิจัยตั้งนานพบว่าล้าหลังสิ้นดี สู้ว่าวผิวหนังของฉันยังไม่ได้ น่าสนใจกว่าเยอะ”
“แต่ว่า...” ดอกเตอร์หลี่ลังเลครู่หนึ่ง: