กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 ห้องสนทนาผู้แฝงตัว
…
เดิมทีเฉินม่อเข้าใจว่า “ความตะกละ” ที่หลินตงอวี่พูดถึง คืออาหารหมูของนักเรียนหัวทึบ
ไม่นึกเลยว่าที่พูดถึงกลับกลายเป็น “ความตะกละ” ต่อมนุษย์ปลอม?
“ความหิวโหยอยากกินเนื้อหลังจากเพิ่งตื่นรู้ของเธอเบาบางมาก ยังพอทนได้อีกสองสามวัน”
หลินตงอวี่กัดผักกาดในปากจนละเอียดแล้วกลืนลงท้องอย่างแรง:
“ถ้าพรุ่งนี้ฉันยังไม่ได้กิน “เนื้อ” อีก มีหวังถูกความหิวเล่นงานจนตายเข้าจริง ๆ”
เฉินม่อสอบถาม: “แล้วทำยังไงดี? รอออกไปข้างนอกแล้วให้เธอจัดงานใหญ่ให้เลยไหม?”
หลินตงอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ผ่านไปสองสามวินาทีถึงเข้าใจความหมาย เธอจึงด่าด้วยน้ำเสียงที่ต่ำที่สุดว่า:
“เฉินม่อ ฉัน*แม่แกเถอะ!”