เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 549 หากมีกรรมสนอง ความตายก็คือกรรมสนองของพวกแก
ตอนนี้ซูเฉินเหนื่อยล้ามากแล้ว บนร่างกายก็มีบาดแผลไม่น้อย เพียงแต่ความสามารถในการฟื้นฟูตนเองของเขาแข็งแกร่งเกินไป บาดแผลร้ายแรงหลายแห่งจึงกำลังสมานอย่างรวดเร็ว
ส่วนความเหนื่อยล้าของร่างกายถูกจิตใจที่กำลังฮึกเหิมของเขาขจัดไปจนหมด
วันนี้เขาฆ่าได้สะใจจริง ๆ เจตจำนงต่อสู้ที่หยุดไม่ได้ยังคงเดือดพล่านต่อเนื่อง
พอเห็นเว่ยกง เขาก็รู้ว่าการเข่นฆ่าของตนยังไม่จบ เหลียงฝานกับพวกนั้นก็ต้องตายด้วย!
แต่ปฏิกิริยาของเว่ยกงทำให้ซูเฉินแปลกใจอยู่บ้าง เขาไม่คิดเลยว่าเว่ยกงจะขี้ขลาดถึงเพียงนี้ พอเห็นเขาแวบเดียวก็หนีไปทันที
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีประโยชน์
ในเมื่อเขี้ยวหมาป่ากล้าทำแบบนี้ ก็ต้องเตรียมใจรับความพ่ายแพ้และแบกรับโทสะกับการเข่นฆ่าของเขา
ซูเฉินจึงถอนหายใจเบา ๆ “หนีเหรอ? อยู่ต่อหน้าฉัน นายจะหนีรอดได้ยังไง?”