กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 459 ความคลุ้มคลั่งของหานเชียนเสวี่ย
สีหน้าของหานเชียนเสวี่ยตอนนี้ช่างน่าดูเหลือเกิน เธอถึงกับตะลึงตาค้าง
เธอคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าทำไมรูขนาดใหญ่บนอกของซูเฉินถึงหายไปได้แล้ว
ที่เหลือเชื่อที่สุดคือไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย!
เรื่องนี้เกินกว่าความเข้าใจของหานเชียนเสวี่ยไปมาก
แม้เมื่อครู่เธอจะหลงสติไปครึ่งชั่วโมง ถูกกายควบคุมจิตใจ แต่ตอนนี้เธอได้สติแล้วและไม่ได้สูญเสียความทรงจำ
เธอจำได้ชัดเจนว่าเมื่อครู่ซูเฉินถูกแทงเข้าที่อก คมดาบปักเข้าไปเต็ม ๆ นั่นเป็นบาดแผลร้ายแรงถึงชีวิต