กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 448 หลานชายของนายคือซูเฉิน ฉันต้องจับเขามา
ถึงตอนนี้ซูซือฮั่นรู้แล้วว่าต่อให้แกล้งต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาเก็บสีหน้าบ้าคลั่งกลับไป มองอีกฝ่ายอย่างเคร่งเครียด “นายรู้ได้ยังไง”
อีกฝ่ายยิ้ม “นายเป็นผลงานของฉัน ฉันเป็นคนที่รู้จักนายดีที่สุดในโลก นายคิดว่าไงล่ะ?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ซูซือฮั่นก็อดกำหมัดแน่นไม่ได้ ความโศกเศร้าและโกรธแค้นพลุ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะเดียวกันภาพช่วงเวลาอันมืดมนและเจ็บปวดในห้องทดลองก็ผุดขึ้นมาในหัว
พูดได้ว่านั่นคือความทรมานที่สิ้นหวังที่สุดที่เขาเคยประสบมาในชีวิต!