กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440 ไล่ล่ามรณะ
ตอนที่ตำรวจพังประตูบุกเข้ามา ซูเฉินก็ออกจากห้องเช่าไปแล้ว และเริ่มวิ่งหนีไปยังบริเวณที่มีคนพลุกพล่าน
พฤติกรรมของเขาครั้งนี้ ในแง่หนึ่งก็เรียกได้ว่าทุลักทุเล กลายเป็นผู้หลบหนีอย่างแท้จริง แค่ได้ยินความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็หวาดกลัวจนลนลานเผ่นหนี
แม้ซูเฉินจะไม่ได้ถึงขั้นหวาดกลัว แต่เขาก็อยู่ในสภาพทุลักทุเลอยู่บ้างจริง ๆ
ยังดีที่ซูเฉินเองไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ เขาเป็นนักปฏิบัติมาแต่ไหนแต่ไร ขอแค่ทำเรื่องให้สำเร็จ ท่าทางหรือหน้าตาอะไรนั่นก็ไม่สำคัญ
ตำรวจกลุ่มนั้นไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อซูเฉินมากนัก ต่อให้ซูเฉินยืนอยู่ตรงนั้น พวกเขาก็ยิงถูกตัวซูเฉินไม่ได้แม้แต่นัดเดียว