กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 395 ข้อตกลง
สำหรับคำขอของอู๋ซวี่ ราชครูฮวาไม่ได้ประหลาดใจแม้แต่น้อย เพียงขมวดคิ้วนิด ๆ แล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยื่นมือทั้งสองข้างประคองร่างอู๋ซวี่ให้ยืนตรง “เจ้าเมืองอู๋ ทำแบบนี้ไปทำไม รีบลุกขึ้นเถอะ”
อู๋ซวี่จ้องราชครูฮวาเขม็ง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนเหมือนกระดิ่งทองแดง เพราะไม่ได้พักผ่อนมานาน ตาขาวจึงแดงก่ำไปหมด ทำให้ทั้งคนดูน่ากลัวราวกับป่วยเป็นโรคคอพอกเป็นพิษ
“ขอให้ปรมาจารย์รับปากด้วย!” อู๋ซวี่วางท่าทีต่ำต้อยที่สุด แววตาเต็มไปด้วยความวิงวอน หวังจากใจจริงว่าราชครูฮวาจะช่วยเขาสักครั้ง
กล่าวได้ว่าตอนนี้ราชครูฮวาคือความหวังสุดท้ายของอู๋ซวี่แล้ว
เช้าตรู่วันนี้ อู๋ซวี่ไปที่กองบัญชาการทหาร หวังให้ทางนั้นส่งคนมาจับซูเฉิน แต่กองทัพปฏิเสธ