เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 363 เสียงร้องโหยหวนของเจิ้งซวง
ซูเฉินไม่ได้ประหลาดใจกับปฏิกิริยาของแม่เสิ่นเล่อชิง สำหรับคนธรรมดาแล้ว ฆาตกรเป็นสิ่งน่ากลัวราวกับอุทกภัยและสัตว์ร้ายจริง ๆ
“คุณป้า ผมไม่ใช่ฆาตกร” ซูเฉินพูดพร้อมยิ้ม พยายามแสดงด้านที่อ่อนโยนให้แม่ของเสิ่นเล่อชิงเห็น เพื่อขจัดความกลัวและอคติที่เธอมีต่อเขา
ถึงอย่างนั้นแม่ของเสิ่นเล่อชิงก็ยังกลัวและต่อต้านซูเฉินมาก เธอระแวดระวังเขาอย่างหนัก พร้อมโบกมือไล่ว่า “ที่นี่ไม่ต้อนรับแก รีบไป!”
เจิ้งซวงที่อยู่ตรงประตูได้ยินตัวตนของซูเฉินแล้วก็เบิกตากว้าง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งพร้อมอุทานว่า “เชี่ย!”
เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าซูเฉินจะโผล่มาแบบนี้ ทั้งที่ซูเฉินถูกประหารด้วยการยิงเป้าไปแล้วไม่ใช่หรือ ทางการก็ประกาศข่าวแล้ว หรือว่าซูเฉินตรงหน้าเป็นภูตผี?
พอเจิ้งซวงคิดถึงเรื่องนี้ก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที คิดจะหนีขึ้นมา