กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 321 สะใจสุด ๆ
“บ้าเอ๊ย ทำไมโทรหาเสิ่นเล่อชิงยังไม่ติดอีก ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว!”
“รับสายสักทีสิวะ ฉันขายหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!”
ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เซี่ยป๋อหลินกับคนอื่น ๆ คุกเข่าอยู่หน้าภัตตาคารกิเลน กลายเป็นเหมือนจุดท่องเที่ยว ดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมานับไม่ถ้วน
สำหรับคนที่รักหน้าตาอย่างพวกเขา เรื่องนี้ทรมานยิ่งกว่าฆ่าพวกเขาเสียอีก!
แต่พวกเขาก็ไม่กล้าออกไปจากตรงนั้น แม้แต่จะลุกขึ้นยืนก็ยังไม่กล้า ได้แต่คุกเข่าอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย อย่างมากก็ใช้ของบังหน้าไว้ รักษาศักดิ์ศรีชิ้นสุดท้ายเอาไว้