กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 312 แววตาของเซียวไฉ่อินไร้ประกาย
ทางด้านซูเฉิน เมื่อพี่สาวลูกพี่ลูกน้องสองคนของเสิ่นเล่อชิงเห็นว่าเซี่ยป๋อหลินยังคุกเข่าลงไปแล้ว ก็กลัวจนร้องไห้ออกมา
อย่ามองแค่ว่าต่อหน้าเสิ่นเล่อชิงพวกเธอวางท่าหยิ่งผยองและทำตัวเหนือใคร แต่พอเจอคนใหญ่คนโตตัวจริง พวกเธอกลับเผยธาตุแท้ที่น่าสมเพชออกมา
นิสัยแบบนี้ของพวกเธอเรียกได้ว่าเป็นพวกประจบผู้มีอำนาจและรังแกคนอ่อนแอโดยแท้
ตอนนี้พวกเธอแทบยืนไม่ไหว จึงรีบคุกเข่าตาม แถมยังก้มศีรษะโขกพื้นให้ซูเฉิน พร่ำขอโทษทั้งน้ำตาน้ำมูก หวังว่าซูเฉินจะปล่อยพวกเธอไปและไว้ชีวิต