บทที่ 295 ความรู้สึกต่ำต้อยของเสิ่นเล่อชิง

บทที่ 295 ความรู้สึกต่ำต้อยของเสิ่นเล่อชิง

เมื่อครู่ซูเฉินรู้สึกผิดอยู่ชั่วขณะ พูดตามตรง เมื่อกี้เขาถือว่าโกหก ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหานเชียนเสวี่ยไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา และกลิ่นหอมของหานเชียนเสวี่ยที่ติดตัวเขามาก็ไม่ได้มาจากการพบปะกันตามปกติ แต่เกิดจากการพัวพันทางร่างกาย กลิ่นถึงได้ชัดเจนขนาดนั้น

ซูเฉินไม่รู้ว่าเสิ่นเล่อชิงเชื่อเขาจริง ๆ หรือแค่ไม่ได้ตำหนิเขา แต่ในวินาทีนั้นเขาก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

เขาจับมือเสิ่นเล่อชิงไว้ มองเธอแล้วถามว่า “คุณไม่กลัวหรือว่าฉันจะไปหว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิงข้างนอก”