บทที่ 272 แล้วไง เป็นหลานชายอู๋ซวี่แล้วจะทำไม

บทที่ 272 แล้วไง เป็นหลานชายอู๋ซวี่แล้วจะทำไม

แต่พอเขามองไป ก็ไม่เห็นอะไรเลย ทำให้ซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย

แปลกแล้ว เมื่อครู่เขารู้สึกชัดเจนว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองมาจากตรงนั้น และมั่นใจว่ากำลังสังเกตเขาอยู่

เขาหันกลับไปมองทันทีแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย?

ซูเฉินอดสงสัยไม่ได้ หรือเมื่อครู่เขามีสมาธิจดจ่อมากเกินไปจนตาฝาด?

ทางด้านจูซิงหยวน เขาชกจนหอบ พอใช้แรงจนหมดก็รู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง

หลิวฮวาถูกเขาซ้อมจนหน้าบวมเป็นหัวหมู เหลือแต่ความหวาดกลัว ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล

“สะใจหรือยัง?” ซูเฉินถามจูซิงหยวน

จูซิงหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มตอบ “สะใจแล้ว!”