กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 254 มานี่ ก้มลงพาดโต๊ะ
แค้นงั้นหรือ? ฉันโคตรอยากบดขยี้แกจนเป็นผุยผง อยากแทะกระดูกแก กินเนื้อแก ดื่มเลือดแก!
หานเชียนเสวี่ยแค้นซูเฉินเข้ากระดูก แต่เธอไม่กล้าพูดความคิดพวกนี้ออกมา ยังต้องควบคุมสีหน้าไว้ให้ดี ไม่ให้ซูเฉินดูออก ไม่อย่างนั้นซูเฉินคงทรมานเธอหนักกว่าเดิม
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง คุณคิดมากไปแล้ว”
หานเชียนเสวี่ยยิ้มหวานเป็นพิเศษ แถมยังดูต่ำต้อยอยู่บ้าง
ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างเงียบงัน พวกเขาไม่คิดเลยว่าหานเชียนเสวี่ยจะยอมก้มหัวให้ซูเฉินขนาดนี้ คำว่าหมาเลียแข้งเลียขาก็ยังไม่พอจะอธิบาย เธอเป็นหมาของซูเฉินชัด ๆ