บทที่ 249 ร่วมใจรับมือศัตรู

บทที่ 249 ร่วมใจรับมือศัตรู

หลังซูเฉินจากไป ที่นี่ก็ตกอยู่ในความเงียบชวนพิกล หลายวินาทีผ่านไปก็ไม่มีใครพูดอะไร

อู๋เจี้ยนเย่ถอนหายใจโล่งอก เมื่อครู่ซูเฉินกดดันเขาอย่างหนัก ราวกับมีก้อนหินก้อนใหญ่ทับอยู่บนอกจนแทบหายใจไม่ออก

ความรู้สึกนี้แทบไม่ต่างจากตอนเผชิญหน้ากับพ่อของเขา อู๋ซวี่

นั่นแหละคือเหตุผลที่เมื่อครู่เขาถึงได้ยอมถอยอย่างง่ายดาย

พอได้สติกลับมา เขาถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองเมื่อครู่นี้ดูขี้ขลาดเกินไปจริง ๆ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนรอบข้างมองเขาด้วยสายตาดูแคลน

สีหน้าของเขาพลันแข็งค้าง เผยความกระอักกระอ่วนและอับอายออกมาไม่น้อย