บทที่ 221 กลุ่มอาการสตอกโฮล์ม

บทที่ 221 กลุ่มอาการสตอกโฮล์ม

เมื่อซูเฉินจากไปจนลับตา หานเชียนเสวี่ยที่กลั้นใจมาตลอดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด

ทันทีที่ผ่อนคลาย ร่างกายของเธอก็หมดแรงพยุง ขาทั้งสองอ่อนยวบ เธอทรุดก้นลงกับพื้น

หานเชียนโหรวตกใจ รีบประคองเธอขึ้นมา “เชียนเสวี่ย เป็นอะไรไป?”

หานเชียนเสวี่ยหอบหายใจเบา ๆ คว้ามือหานเชียนโหรวแล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนส่ายหน้าพูดว่า “ฉันไม่เป็นไร แค่หมดแรงนิดหน่อย”

เธอกลับไปนั่งบนโซฟา บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา

เรื่องที่ซูเฉินทำกับหานเชียนเสวี่ยเมื่อครู่ ไม่ว่าจะเป็นการทำร้ายหานเชียนเสวี่ยเองหรือหานเชียนโหรวก็ล้วนทำให้เจ็บปวด

ถ้าพวกเธอเป็นเพื่อนธรรมดากันก็คงไม่มีอะไร แต่ประเด็นคือทั้งคู่เป็นพี่น้องแท้ ๆ จึงยิ่งกระอักกระอ่วน