บทที่ 178 ความกลมมนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

บทที่ 178 ความกลมมนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ในป่ามีเงาร่างสีดำสายหนึ่งเคลื่อนที่ฉวัดเฉวียนอย่างรวดเร็ว พลิกตัวไปมาไม่หยุด ราวกับสายฟ้าสีดำ คล่องแคล่วกว่ามนุษย์วานรภูเขาไท่ซานเป็นร้อยเท่า

เงาร่างสีดำนั้นก็คือซูเฉินที่ออกมาจากหอผิ่นเซียง เขาไม่ได้เรียกรถ แต่เดินกลับบ้าน ระหว่างทางผ่านป่าละเมาะแห่งหนึ่งซึ่งไม่มีผู้คน เขาก็เกิดอยากลองดูว่าหลังทะลวงขั้นสู่ขอบเขตมนุษย์สวรรค์ขั้นสี่แล้ว พลังของตัวเองอยู่ในระดับไหน เพิ่มขึ้นจากตอนขั้นสามมากเพียงใด

เขากระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ แล้วไม่ลงมาอีกเลย กระโดดไปมาบนต้นไม้ จากต้นนี้ไปต้นนั้น ทั้งรวดเร็วและคล่องแคล่ว ต่อให้มีคนอยู่ในป่า พวกเขาก็อาจไม่ทันสังเกตเห็นเขาด้วยซ้ำ