บทที่ 175 จมดิ่ง

บทที่ 175 จมดิ่ง

ซูเฉินพบว่าตัวเองตกลงไปในความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด

ราวกับเวลาผ่านไปหนึ่งศตวรรษ หรืออาจเป็นเพียงชั่วพริบตา ท่ามกลางความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดนั้น เบื้องหน้าเขาเริ่มมีแสงสว่างปรากฏขึ้นจุดหนึ่ง แล้วแสงนั้นก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น จากเลือนรางกลายเป็นพร่าเลือน แล้วชัดเจนขึ้น สุดท้ายก็กลืนกินตัวเขาทั้งคน…

เขามาถึงโลกที่สว่างไสว และเริ่มค่อย ๆ กลับมารู้สึกตัว เขารู้สึกเจ็บไปทั่วร่าง เป็นความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ในโลกที่สว่างไสวแห่งนี้ เขากลับไม่มีแม้แต่ความสามารถจะถ่ายทอดความเจ็บปวดออกมา

ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดไม่ได้ ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ไม่ได้ กระทั่งขยับร่างกายยังไม่มีสิทธิ์