กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 168 หยามหน้าเซี่ยงจิ่งหลงอย่างเปิดเผย
หลังออกจากโรงแรม เซี่ยงจิ่งหลงก็ยังตามติดไม่เลิก ไม่ว่าซูเฉินจะแสดงท่าทีไม่ต้อนรับเขาแค่ไหน เขาก็ทำเป็นมองไม่เห็น หน้าด้านหน้าทนอย่างเต็มที่
“เซี่ยงจิ่งหลง เห็นแก่นายที่จริงใจขนาดนี้ ฉันยกโทษให้แล้ว”
ซูเฉินทำท่ารำคาญเต็มทน โบกมือให้เซี่ยงจิ่งหลงพลางพูดว่า “ตอนนี้ฉันจะกลับบ้านแล้ว นายก็ไสหัวไปได้”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ไฟโทสะในใจเซี่ยงจิ่งหลงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
ตลอดทางที่เดินออกมาเมื่อครู่ เขาถูกซูเฉินมองอย่างดูแคลนไปไม่รู้กี่ครั้ง สำหรับคนอย่างเขา นี่เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยากเหลือเกิน
ถ้าไม่ใช่เพราะในหัวเอาแต่คิดถึงภาพที่จะพาซูเฉินไปหาเจียงเซิงกับพวก แล้วแก้แค้นซูเฉินอย่างสาสม เขาคงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!