บทที่ 162 อย่าเพิ่งตื่นเต้น ผมถอนเข็มออกก็หายแล้ว

บทที่ 162 อย่าเพิ่งตื่นเต้น ผมถอนเข็มออกก็หายแล้ว

ตอนนี้ฮวาเยว่หรงกำลังมึนงง สมองว่างเปล่าไปหมด ได้ยินเสียงหัวเราะของตัวเองแล้วก็ยังตั้งสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน

เธออยากกลับมายิ้มได้จริง ๆ แต่ไม่ได้อยากหัวเราะเสียงดังเหมือนคนบ้าแบบนี้สักหน่อย!

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ…”

เธอยังคงหัวเราะไม่หยุด พยายามข่มตัวเองก็ไม่ได้ผล อยากหยุดก็หยุดไม่ได้

ทุกคนที่อยู่ในงานต่างตะลึงกับภาพตรงหน้า อ้าปากค้าง ตั้งสติไม่ทันอยู่พักใหญ่

ที่สำคัญคือมันต่างกันเกินไป ตั้งแต่ฮวาเยว่หรงปรากฏตัว เธอก็เอาแต่ทำหน้าบึ้งเย็นชา ไม่ว่าบรรดาคนหนุ่มผู้มีความสามารถจะเล่าเรื่องตลกขนาดไหน หรือทำหน้าตาตลกเพียงใด หลายคนยังหลุดหัวเราะ แต่ฮวาเยว่หรงไม่เคยยิ้มเลย