กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 147 ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจ
“ซูเฉิน ครั้งนี้ฉันต้องขอบคุณนายจริง ๆ!”
หลังออกมาจากอาคารร้างที่สร้างไม่เสร็จ เสิ่นเล่อชิงก็กล่าวขอบคุณซูเฉินอย่างจริงจัง ที่จริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอขอบคุณเขา ดูเหมือนแค่กล่าวขอบคุณครั้งเดียวจะยังถ่ายทอดความซาบซึ้งที่เธอมีต่อซูเฉินได้ไม่พอ
ซูเฉินโบกมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์เสิ่น คุณพูดขอบคุณผมมาหลายครั้งแล้ว อีกอย่าง ครั้งนี้ผมก็มีส่วนทำให้คุณเดือดร้อนด้วย ครั้งก่อนผมลงมือใจอ่อนไปหน่อย เลยทิ้งปัญหาเอาไว้”