บทที่ 145 ขอให้ประมุขหอลงมือสังหารซูเฉิน

บทที่ 145 ขอให้ประมุขหอลงมือสังหารซูเฉิน

“ประมุขหอ เซี่ยงจิ่งหลงขอเข้าพบ”

ที่หอผิ่นเซียง เย่เว่ยยางใช้มือข้างหนึ่งเท้าข้างแก้ม ส่วนมืออีกข้างถือหนังสือ กำลังอ่านอย่างเงียบ ๆ

เส้นผมสลวยของเธอทิ้งตัวลงตามแนวแก้ม แสงแดดแรงกล้านอกหน้าต่างอ่อนลงหลังผ่านม่าน ก่อนจะส่องกระทบใบหน้าเธอเบา ๆ ราวกับฉาบประกายเรืองรองไว้

เย่เว่ยยางเป็นหญิงงามอย่างยิ่งอยู่แล้ว ทุกส่วนบนใบหน้าราวกับได้รับการแกะสลักอย่างประณีต โดยเฉพาะใบหน้าด้านข้างนั้นไร้ผู้ใดเทียบ ใครก็ตามที่ได้เห็นภาพนี้ย่อมหลงใหล

ความงามของเธอก้าวข้ามข้อจำกัดทางเพศ เป็นดั่งคำอธิบายของความงาม ไม่ว่าหญิงหรือชายต่างก็หลงใหลเธอ