บทที่ 141 สิ้นหวัง

บทที่ 141 สิ้นหวัง

เมื่อได้ยินเสียงสายไม่ว่างจากปลายสาย สีหน้าของซูเฉินก็เย็นชาลง ดูท่าเสิ่นเล่อชิงจะถูกลักพาตัวไปแล้ว

ไม่ต้องบอกก็รู้ ต้องเป็นการแก้แค้นจากสวี่จื้อกั๋ว ดูท่าครั้งก่อนเขาจะใจอ่อนเกินไป

ซูเฉินไม่ได้โทรหาเสิ่นเล่อชิงเพื่อยืนยัน เพราะไม่จำเป็นอีกแล้ว เขามุ่งหน้าไปยังที่อยู่ที่อีกฝ่ายบอกมาทันที

“บอกเบอร์ของชู้คนนั้นมา!”

ในไซต์ก่อสร้างที่ทิ้งร้างแห่งหนึ่ง สวี่จื้อกั๋วจ้องเสิ่นเล่อชิงด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม

ตอนนี้เสิ่นเล่อชิงถูกมัดมือมัดเท้าแน่นหนา บนใบหน้ามีรอยฝ่ามือชัดเจนอยู่หลายรอย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เห็นได้ชัดว่าเธอถูกทำร้ายมา