กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 137 ปราณวิญญาณมังกรแท้ยิ่งปรารถนา...
เหมือนครั้งก่อน หลังไฟดับ เสิ่นเล่อชิงกอดเขาแน่น ร่างกายสั่นเทาไปหมด
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเห็นเสิ่นเล่อชิงตกใจกลัวถึงขนาดนี้อีกครั้ง ซูเฉินก็ยังรู้สึกเห็นใจมาก
เห็นได้ชัดว่าสวี่จื้อกั๋วทำเรื่องไร้มนุษยธรรมจริง ๆ ทรมานคนดี ๆ จนกลายเป็นแบบนี้
ซูเฉินตบไหล่เธอเบา ๆ พลางปลอบ “ไม่เป็นไร มีฉันอยู่”
ตอนแรกเสิ่นเล่อชิงยังหวาดกลัวมาก แต่ภายใต้คำปลอบของซูเฉิน เธอก็ค่อย ๆ สงบลง สมองเริ่มกลับมาปลอดโปร่งทีละน้อย